Kung Paano Tumitigil ang Mundo


Sinubukan kong maglakad papasok ng opis kanina. Kulang sa dal’wang kilometro pala ang layo mula sa bahay. ‘Yung selpon na walang data ang nagamit kong pang-monitor kaya sablay ‘yung oras. Pagdating sa opis, maaga ako nang trenta minutos. Ngayon na lang yata ako nakapagkape nang mabagal. Pero ambagal ng siyam na oras sa trabaho. Pag-uwi, tumakbo ako sa Terra. Isang kilometro na lang kinaya ng paa at utak ko. Nasa hita na kasi yata ‘yung stress at toksisidad ko sa trabaho. So nagtarantang lakad na lang ako ng dalawang kilometro. Paikot-ikot, naburyong ako. Hingal-aso akong napaupo sa may toldang hintuan ng BGC Bus. Solo lang ako. Maya-maya, may papalapit sa ‘kin. Nag-usap kami sa ismayl. “Makikiupo,” sabi ni Miss. Umisod-tango ako. Ilang minuto ang lumipas. Huminto na ang mundo pero hindi ang pawis ko. Tumayo ako para umuwi. Itinawid n’ya ‘ko nang mata habang papunta ako sa kabila. Paglingon ko, wala na s’ya pati na rin ‘yung pawis ko. Wala pang dumadaan na bus. Wala ring papalayong tao sa kinauupuan namin kanina.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s